Greek Rider

Αυτόνομος σχολιασμός άνευ προκαταλήψεων

Archive for the ‘Κοινωνία’ Category

Κάποιες σύγχρονες απόψεις για το νερό…

Posted by greekrider στο Απρίλιος 19, 2013

Ο Πρόεδρος της Nestle αναφέρει ότι θεωρεί ακραία την άποψη ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν δικαίωμα στο νερό.

Έτσι λέει ο Πρόεδρος της Nestle, της μεγαλύτερης εταιρείας τροφίμων στον κόσμο.

Το λέει στο παρακάτω βιντεάκι από το δεύτερο λεπτό και μετά:

Και γιατί το λέω αυτό τώρα, γιατί όλα αυτά αποτελούν ενδείξεις για το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας και για το τι σχέδια έχει η ελίτ για εμάς!

Και όπως φαίνεται το πράγμα έχει ξεφύγει πολύ από εκεί που νομίζουμε εδώ στην Ελλάδα, τα πράγματα διεθνώς έχουν πλέον εκτροχιαστεί και γι’ αυτό μας έχουν όλοι στο διεθνές στόχαστρο.

Σε λίγο όποιος λέει ότι το νερό είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου θα θεωρείται αριστερός εξτρεμιστής (αν δεν θεωρείται ήδη)!

Γιατί όταν ο Πρόεδρος της Nestle τολμάει να λέει ότι θεωρεί «ακραία άποψη» το να έχουν όλα τα ανθρώπινα όντα πρόσβαση και δικαίωμα στο νερό τότε σημαίνει ότι γι’ αυτόν τον άνθρωπο καταρχήν η ζωή του ανθρώπου δεν έχει απολύτως καμία αξία ενώ για να το λέει με τέτοια ευκολία έτσι δημοσίως σημαίνει ότι υπάρχει λίγο πολύ πλέον μια καθιερωμένη άποψη πάνω στο θέμα.

Το νερό σε αυτό το πλαίσιο είναι απλά ένας ακόμη από τους πολλούς τρόπους μετατροπής των ανθρώπων σε δούλους ή απόλυτα άψυχα όντα στα οποία κάποιοι έχουν δικαίωμα ζωής ή θανάτου.

Υπό αυτή την έννοια γίνονται κατανοητές και οι πρακτικές σε φτωχές χώρες/συνοικίες στην Λατινική Αμερική όπου υπάρχουν απαγορεύσεις ακόμη και στο να μαζεύουν το νερό της βροχής για να το πιούνε. Πλέον εδώ στην Ελλάδα αυτό το θέμα μας αφορά άμεσα λόγω της πρόσφατης κατάρρευσης του βιοτικού μας επιπέδου.

Θυμηθείτε και την ταινία: «Even the rain».

http://www.imdb.com/title/tt1422032/

Και τι θα γινόταν αν σύσσωμη μια κοινωνία/λαός/κράτος αντιστεκόταν; Πολύ πιθανό έτσι όπως είναι τα πράγματα, μέχρι και πόλεμος θα γινόταν ή θα δολοφονούσαν τους ηγέτες του κινήματος ή κάτι τέτοιο εφόσον δεν υπάρχει ένας διεθνής πόλος στον οποίο θα μπορούσαν τέτοιες κοινωνίες/κράτη/λαοί διεθνώς να συνασπιστούν !

Η δημοκρατία γίνεται έτσι σαφές ότι είναι ένα ανέκδοτο μέσα στο νέο οικονομικό πλαίσιο που έχει κυριαρχήσει, αν δεν υπάρχει ένα μίνιμουμ οικονομικής ευμάρειας και οικονομικής ισότητας και πρόσβαση σε κάποια βασικά αγαθά. Γιατί τι να την κάνεις την θεωρητική δημοκρατία όταν πρακτικά δεν θα έχεις νερό να πιεις;

 

Posted in Κοινωνία, Οικονομία, Ποιότητα ζωής, Πολιτική | 3 Σχόλια »

Αιθαλομίχλη δεν κάνει ταξικούς διαχωρισμούς

Posted by greekrider στο Ιανουαρίου 4, 2013

Μου έκανε φοβερή εντύπωση αυτές τις μέρες που κανείς μα κανείς δεν ανέφερε ότι η αιθαλομίχλη έχει και κάποια θετικά.

Συγκεκριμένα, η αιθαλομίχλη είναι συνέπεια της μείωσης κατανάλωσης πετρελαίου το οποίο ως γνωστόν εισάγουμε από το εξωτερικό πληρώνοντας τεράστια ποσά. Φέτος όμως, χάρη στην λιτότητα, οι Έλληνες χρησιμοποιούν ξύλα αντί του ακριβού πετρελαίου και έτσι βοηθάνε στην εξυγίανση της οικονομίας και το ισοσκελισμένο εμπορικό ισοζύγιο.

Και εδώ υπάρχει η ταξική αντίφαση που πάντα κάνει την εμφάνισή της αργά το βράδυ μετά που τα μικρά παιδάκια πάνε για ύπνο.

Όταν οι φτωχοί άνθρωποι λόγω λιτότητας δεν έχουν φάρμακα ή νοσοκομειακή περίθαλψη δεν τρέχει τίποτα αφού πρόκειται για το καλό της οικονομίας, όταν δεν έχουν δουλειά και αυτοκτονούν επίσης δεν τρέχει τίποτα αφού είναι για το καλό της οικονομίας. Όταν όμως λόγω λιτότητας και χρησιμοποίησης ξύλων η μόλυνση που αυξάνεται φτάνει λίγο και στα πνευμονάκια των παιδιών των πλουσίων τότε όλες οι εφημερίδες και τα κανάλια το κάνουν πρώτο θέμα επί μέρες, και ας είναι η μόλυνση αυτή προς το καλό της ελληνικής οικονομίας!

Posted in Κρίση, Κοινωνία, Ποιότητα ζωής | 3 Σχόλια »

“Ουαί υμίν οἱ ἐμπεπλησμένοι, ὅτι πεινάσετε» (Λουκά στ’25)

Posted by greekrider στο Δεκέμβριος 19, 2012

«Λουκ. 23,20             Παλιν λοιπόν ο Πιλάτος ωμίλησε προς τον λαόν, διότι ήθελε να απολύση τον Ιησούν.

Λουκ. 23,21              Αυτοί όμως εις απάντησιν εφώναζαν δυνατά λέγοντες· “σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν”.

Λουκ. 23,22             Ο δε Πιλάτος δια τρίτην φοράν είπεν εις αυτούς· “διατί να τον σταυρώσω; Ποίον κακόν, άξιον σταυρικού θανάτου, έπραξε αυτός; Τιποτε το άξιον θανάτου δεν εύρηκα εις αυτόν. Θα τον μαστιγώσω λοιπόν και θα τον απολύσω”.

Λουκ. 23,23              Αυτοί δε μαινόμενοι επέμεναν με μεγάλας φωνάς και εζητούσαν να σταυρωθή. Και αι φωναί αυτών και των αρχιερέων υπερίσχυαν και εσκέπαζαν τα λόγια του Πιλάτου.»

 

Θα έπρεπε να είναι κανείς εκεί για να πιστέψει τη φαντασμαγορική και εορταστική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία πραγματοποιήθηκαν στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, οι απονομές των πρώτων ελληνικών βραβείων του διαγωνισμού “Entrepreneur of the Year” της Ernst & Young, μιας πολυεθνικής εταιρείας σύμβολο και ορόσημο στο διεθνές επιχειρηματικό στερέωμα. Χορηγός βέβαια ήταν η Vodafone.
“Επιχειρηματίας της Χρονιάς” αναδείχθηκε ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Νεοχημική Λ.Β. Λαυρεντιάδης Α.Β.Ε.Ε. και το βραβείο του απένειμε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών  Δημήτριος Δασκαλόπουλος.

Οι καλεσμένοι τον κοιτούσαν με δέος και θαυμασμό και σχολίαζαν μεταξύ τους το ό,τι πιάνει στα χέρια του γίνεται με μαγικό τρόπο χρυσάφι. Συζητούσαν και τις φήμες για τις σχέσεις του με το Άγιο Όρος, με πολιτικούς (οι οποίοι πάντοτε εμφανιζόταν δίπλα του να τον γλύφουν και να τον καλοπιάνουν) μέχρι και με μυστικές υπηρεσίες…

Σήμερα, μετά από την χρεοκοπία της χώρας, του ίδιου και τα σκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν (και τα οποία πλήρωσε το δημόσιο) είναι πλέον σαφές ότι ο Λαυρέντης θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της τελευταίας εποχής ευμάρειας που γνώρισε η Ελλάδα τα τελευταία 45 χρόνια, της εποχής που το κράτος μοίραζε αμύθητα πλούτη τα οποία δεν είχε και γι’ αυτό οι επιχειρηματίες έδεναν ακόμη και τους σκύλους με τα λουκάνικα.

Ένας επιχειρηματίας που σκάει δεν αποτελεί κανένα σημαντικό γεγονός. Τα παράδοξα είναι άλλα:

1) Το κράτος που εξέθρεψε μια επιχειρηματικότητα που στηριζόταν σε ένα είδος καπιταλισμού με την κρατική επιχορήγηση η οποία έπνιγε κάθε υγιή προσπάθεια επιχειρηματικότητας. Και επιπλέον όταν αυτή η επιχορήγηση δεν υπήρχε το κράτος δανειζόταν για να την δώσει άμεσα ή έμμεσα.

2) Το ότι ο ο Λαυρέντης είναι μέσα και όλοι φωνάζουν “σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν» αλλά όμως όλοι οι άνθρωποι που εμφανιζόταν γύρω του  εμφανίζονται τώρα ως αθώες περιστέρες.

3) Η διατήρηση διεθνώς ενός οικονομικοκοινωνικού συστήματος που επιβραβεύει τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, τις φούσκες και την διαπλοκή ενώ τιμωρεί το πραγματικό έργο και τους διατηρήσιμους μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης.

4) Διάφοροι αφελείς που θεωρούν συγκυριακά φαινόμενα όλα τα φαινόμενα τύπου Enron ή Λαυρεντιάδη και δεν αντιλαμβάνονται ότι περιπτώσεις σαν αυτές είναι το 90% των περιπτώσεων που μας περιβάλλουν και οι οποίες συνήθως ποτέ δεν αποκαλύπτονται.

Ο διεθνής καπιταλισμός βασίζεται στην διαπλοκή πολιτικής/μεγάλων επιχειρήσεων, την φούσκα και την συγκάλυψη. Αντίθετα, η μικρή επιχειρηματικότητα βασίζεται στην παραγωγή πραγματικού προϊόντος και στην βιώσιμη ανάπτυξη.

Ας μην μπερδεύουμε αυτά τα δύο.

 

Posted in Διαπλοκή, Επιχειρήσεις, Κρίση, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική | 1 Comment »

Ευρώ ή Τάνκς ;

Posted by greekrider στο Νοέμβριος 27, 2012

Έβλεπα σήμερα στο ΣΚΑΙ-Φάκελοι τον Βασίλη Ράπανο καλεσμένο του Παπαχελά να λέει τα γνωστά επιχειρήματα ότι αν βγούμε από το ευρώ θα χρειαστεί να βγει ο στρατός στους δρόμους, ότι δεν θα έχουμε φάρμακα ή ότι δεν θα έχουμε ανταλλακτικά για τους υπολογιστές μας κτλ. Ξέχασε βέβαια να πει (μπορεί να μην το ξέρει) ότι ήδη υπάρχει πρόβλημα με τα φάρμακα και ότι επίσης για ό,τι  χαλάει (τηλεόραση, αυτοκίνητο, συσκευές κτλ) το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν έχει την δυνατότητα να το αντικαταστήσει αλλά συχνά ούτε και να το επιδιορθώσει. Όλα αυτά εντός ευρώ.

Είπε όμως και ένα οικονομικό επιχείρημα όταν ανέφερε ότι τα χρόνια της δραχμής το δολάριο που ήταν το 1974 30 δρχ έφτασε το 1992 στις 300 δρχ και παρόλη αυτή την τεράστια υποτίμηση αυτό δεν βοήθησε την ανάπτυξη που δεν ξεπέρασε το 1% κατά μέσο όρο κατ’ έτος. Δεν ξέρω αν η ασθένεια που επικαλέστηκε για να μην αναλάβει το υπουργείο οικονομικών ήταν το αλτσχάιμερ αλλά σε κάθε περίπτωση θυμίζω ότι η Ελλάδα πέφτει με ρυθμούς 7% ανά έτος !! Αν τα χρόνια εκείνα είχαμε ευρώ (ή κάτι παρόμοιο) ίσως η ανάπτυξη να ήταν όχι +1% το έτος (σύνολο +30%) αλλά -3% ανά έτος (σύνολο -90%). Συνεπώς το επιχείρημά του είναι Αίολο.

Η έξοδός μας από το ευρώ δεν θα γίνει επειδή είναι κάτι εύκολο αλλά επειδή είναι η μοναδική μας επιλογή.  Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Υπό τις δεδομένες συνθήκες κρίσης  θα ήμασταν κ Ράπανε υπέρ-καλυμμένοι με το 1% κατ’ έτος, το ποσοστό που εσείς σαν τραπεζίτης τόσο πολύ θεωρείτε ασήμαντο. Εμείς όμως οι απλοί άνθρωποι που δεν θέλαμε η ζωή μας να μετατραπεί σε μια κερδοσκοπική γκανιότα, εμείς που δεν ενδιαφερόμαστε να γινόμαστε κάθε χρόνο 30% πιο πλούσιοι ρισκάροντας τα πάντα, όπως ήθελαν οι τραπεζίτες, αρκούμαστε και με το ταπεινό +1%  κατ’ έτος!

Γιατί ως γνωστό από το 2005-2006 και μετά οι τράπεζες πίεσαν για να πετυχαίνουν ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 20% για να μπορούν να ανταγωνίζονται σε θελκτικότητα αποδόσεων κεφαλαίων αντίστοιχη με ξένα κερδοσκοπικά ιδρύματα/τραπεζικούς κλάδους που κάλπαζαν με +30% κατ’ έτος λίγο πριν χρεοκοπήσουν….

Και έρχεται τώρα αυτός ο τραπεζίτης, σε μια περίοδο που η οικονομία ματώνει με ρυθμούς -7% κατ’ έτος, για να μας πει κοροϊδευτικά και υποτιμητικά για το +1% κατ’ έτος της δραχμής από το 1974-1992 !!

Αιδώς Αργείοι.

Είναι δυνατόν υπό συνθήκες τέτοιας ακραίας κρίσης να υποτιμάμε το +1% ; Χρειάζεται άραγε η κοινωνία πάνω από αυτό για να μπορεί να ζει ειρηνικά ; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους ακόμη το πως θα γυρίσουμε πίσω στην εποχή +30% ; Γιατί αυτό φάνηκε από την κουβέντα.

Αυτή η γενιά της μεταπολίτευσης έχει τελικά πιο πολλά νοητικά προβλήματα από ότι οι χρυσαυγήτες.

Είπε όμως και κάτι σωστό, ότι η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, ακόμη και συμβατικές, και εκεί συμφωνώ με οποιαδήποτε έννοια και αν τις αναζητήσουμε. Πρέπει όντως να αποποινικοποιηθεί η άτυπη πονικοποίηση της επιχειρηματικότητας και κυρίως της μικρής επιχειρηματικότητας, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να απλοποιηθούν οι νόμοι και να καταργηθεί το κράτος-ελεγκτής της επιχειρηματικότητας και η αισχρή γραφειοκρατία του.  Και όλα αυτά με γνώμονα την επιχειρηματική δραστηριότητα του μικρού άνεργου πολίτη που μόνο έτσι θα μπορέσει από εδώ και πέρα να ζήσει.

Σαν γενικό συμπέρασμα έβγαλα ένα, το οποίο δεν κρύβεται πλέον, ότι το τραπεζικό κεφάλαιο είναι σε άγριο πανικό και έχει ως ταμπού την έξοδό μας από το ευρώ. Και αυτό γιατί αυτή η επιλογή το διαλύει. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι το τίμημα που θα πληρωθεί για να μείνει ζωντανό το τραπεζικό κεφάλαιο (=μέτοχοι μεγάλων τραπεζών-μεγαλοιδιοκτήτες και άλλοι) θα είναι η πλήρης εξαθλίωση της χώρας. Περί αυτού πρόκειται.

Θυμίζω ότι ήδη τα φτωχά νοικοκυριά από το 2007 ήδη επέστρεψαν βιαίως στο 1965-1972 σε λίγο θα οδεύουμε προς εποχές πριν τον πόλεμο του 1940 ή ακόμη χειρότερα σε εποχές λίγο μετά του 1944 όταν η Ελλάδα ήταν κατεστραμμένη και ισοπεδωμένη.

Ήδη η ΔΕΗ κόβει 30,000 λογαριασμούς το μήνα λόγω απλήρωτων οφειλών, όταν ξέρουμε ότι το κάθε νοικοκυριό αφήνει την ΔΕΗ τελευταία, μπορεί να μην έχει να φάει αλλά την ΔΕΗ την πληρώνει. Πολλές ακόμη δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων πληρώνουν την ΔΕΗ με δανεικά από οικογένεια-κάρτες. Η Ελλάδα καταστρέφεται ταχέως εντός του ευρώ.

Και άλλη λύση υπάρχει, αυτή του +1% κατ’ έτος που κοροϊδεύει ο κύριος Ράπανος και το τραπεζικό κεφάλαιο! Βέβαι το τραπεζικό κεφάλαιο με το +1% δεν θα μπορέσει να ανασυνταχθεί ποτέ, εμένα όμως αυτό δεν με ενδιαφέρει. Με τόσα χρήματα που έχουν σπαταληθεί για την Ελλάδα σίγουρα θα μπορούσε να υπάρχει ένα ξένο τραπεζικό ίδρυμα να έχει μαζέψει τα εγχώρια ελληνικά κωλοχανεία και να έχουμε ήδη ένα ισχυρό τραπεζικό σύστημα. Αλλά δεν το επιτρέπουν οι Έλληνες αυτό, οι Έλληνες πολυεκατομμυριούχοι εννοώ που ελέγχουν συχνότητες, κανάλια και τοπικό πληθυσμό. Ή αυτοί ή κανένας, είναι το αντίθετο ακριβώς από αυτό που είπε ο Μέγας Αλέξανδρος όταν στην έρημο του έδωσαν να πιει λίγο νερό και αυτός το έχυσε λέγοντας ότι ή θα βγουν όλοι μαζί ή δεν θα βγει κανένας.

Πολύ σύντομα ο πληθυσμός όμως  θα καταλάβει ότι ακόμη και στον τρίτο κόσμο οι χώρες έχουν βρει τρόπους ώστε οι πολίτες τους να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Κάτι που στην Ελλάδα σήμερα έχει αρχίσει να είναι πολυτέλεια.

Έτσι, στην Αίγυπτο, στην Ιορδανία, στην Συρία, ακόμη και στην Λωρίδα της Γάζας οι πληθυσμοί έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, κάτι που στην Ελλάδα αρχίζουμε πλέον και δεν έχουμε. Όταν ο πληθυσμός καταλάβει ότι αυτό δεν είναι αναπόφευκτο (όπως δεν ήταν αναπόφευκτος ο χειμώνας του 1986 για να ξεπληρώσει σε ένα έτος ο Τσαουσέσκο το χρέος της Ρουμανίας) δεν ξέρω ποιο άλλο μέλλον θα επιφυλάσσεται για τους σημερινούς πολιτικούς διαφορετικό από αυτό που περίμενε τον Τσαουσέσκο.

Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό για να το σημειώσετε:

Οι πιο επικίνδυνοι από όλους αυτούς της τραπεζικής ελίτ που κυβερνάει την Ελλάδα είναι οι λεγόμενοι «σοσιολδημοκράτες», εκείνοι δηλαδή που γουστάρουν την ελεύθερη αγορά αλλά παριστάνουν δήθεν ότι γουστάρουν και μια υποτιθέμενη εκδοχή κοινωνικής δικαιοσύνης. Και αυτό γιατί αυτοί οι τύποι όταν λένε σοσιαλδημοκράτες εννοούν ότι θα έχουν το κράτος να προστατεύει τα συμφέροντα των ιδιωτικών τους μεγαλοσυμφερόντων. Σε αντίθεση π.χ. με έναν γκαραντί  νεοφιλελεύθερο που όμως τουλάχιστον κατανοεί και παραδέχεται ευκολότερα την έννοια της χρεοκοπίας και της αναζωογονητικής της δύναμης.

Posted in Επιχειρηματικότητα, Κρίση, Κοινωνία, Μεταρρυθμίσεις, Οικονομία, Πολιτική | 4 Σχόλια »

Οι εχθροί του λαού κατά της Βούλας

Posted by greekrider στο Ιουλίου 25, 2012

Συμφωνώ ότι φασίστες με την βούλα δεν χωράνε σε ολυμπιακές αποστολές που εκπροσωπούν μια χώρα όπως η Ελλάδα.

Όμως τόσα χρόνια που ακουγόταν πολύ χειρότερα ρατσιστικά-ακραία εθνικιστικά λόγια από διάφορους-διάφορες αθλητές μέλη των ελληνικών ολυμπιακών μας αποστολών γιατί κανείς παράγοντας ποτέ δεν είπε τίποτα;

Γιατί αν θυμάμαι καλά υπήρξε και μια άλλη αθλήτρια που πριν μερικά χρόνια έκανε προκλητικές δηλώσεις για το ελληνικό DNA που πάντα νικάει. Βεβαίως όπως αποδείχτηκε αργότερα μόνο τα αναβολικά νικούσαν και όχι τα DNA.  Και δυστυχώς δεν ήταν μόνο αυτή αλλά και πολλοί άλλοι με ανάλογου επιπέδου δηλώσεις που έκαναν πάντοτε πριν ακόμη ξεντουμπανιάσουν από τα «φάρμακα» που έπαιρναν.

Η προτεραιότητα όμως και η έκταση που δόθηκε στο θέμα αποκαλύπτει δύο μεγάλες αντιφάσεις του συστήματος:

1) Ή η Χρυσή Αυγή είναι νόμιμο κόμμα και άρα οι ρατσιστικές της απόψεις πρέπει να είναι και αυτές αποδεκτές και να ακούγονται ελεύθερα ή θα πρέπει να την θέσουν εκτός νόμου. Δεν μπορείς από τη μια να είσαι «Large» επιτρέποντας στην Χρυσή Αυγή να συμμετέχει στις εκλογές και μετά όταν ο κόσμος την ψηφίζει να ξεχνάς ότι θα πρέπει να ακούς και να προστατεύσεις όλες τις απόψεις (ακόμη και τις φασιστικές), αλλιώς είσαι εσύ ο φασίστας ή τουλάχιστον ο πονηρός που θέλεις να πατάς ταυτόχρονα σε δύο βάρκες.

2) Αντί τα πραγματικά φασιστράκια του συστήματος να ψάξουν να βρουν τις πραγματικές αιτίες που αυξήθηκαν τα ποσοστά της χρυσής αυγής πάνε να εξοντώσουν την Βούλα. Δεν την ξέρω την κοπέλα, μπορεί να είναι γάτα με πέταλα ή μπορεί να είναι και μια χαζή ξανθιά. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι είναι. Αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε νοήμονα άνθρωπο δεν είναι όσοι κάνουν ρατσιστικές δηλώσεις όπως αυτές της Βούλας αλλά όσοι τροφοδοτούν κοινωνικά τις δεξαμενές της ακροδεξιάς.

Και όπως είναι γνωστό από τα στατιστικά, την Χρυσή Αυγή την ψηφίζουν οι νέοι άνθρωποι, αυτοί δηλαδή που είναι κατά +50% άνεργοι, αυτοί που εργάζονται χωρίς ασφάλεια σε δουλειές της πλάκας, αυτοί που είναι +30 ετών χωρίς να έχουν ακόμη ούτε ένα ένσημο ή ζουν αποκλειστικά με αντικαταθλιπτικά ή άλλα παρόμοια χαπάκια.
Αντί λοιπόν να τα βάζουν με την κάθε Βούλα θα έπρεπε να κοιτάξουν λίγο τις κοινωνικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει στα άκρα, να δουν πώς θα μειώσουν την ανεργία των νέων, πώς θα σπάσουν τα μονοπώλια και τα κλειστά επαγγέλματα αλλά και πώς θα φτιάξουν την κοινωνική συνοχή των περιοχών που έχουν άτυπα καταληφθεί από παράνομους μετανάστες.

Οι άρχοντες του συστήματος είναι οι πραγματικοί μας εχθροί, αυτοί που οδήγησαν μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού στην κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση ή την ψυχολογική και βιολογική τους εξόντωση.  Αυτοί είναι οι εχθροί του λαού και όχι η Βούλα ή η κάθε Βούλα. Όσο και αν θέλουν να μας αποπροσανατολίσουν.

Posted in Κοινωνία, Πολιτική | Με ετικέτα: | 4 Σχόλια »

Σημεία των καιρών

Posted by greekrider στο Ιουνίου 29, 2012

1) Αλγεινή εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι τοποθέτησαν στο υπουργείο Ναυτιλίας έναν επιχειρηματία με οφ σόρ εταιρείες όπως έχουν όλοι οι εφοπλιστές.  Αυτό που κυρίως μου έκανε εντύπωση είναι το ότι θεωρήθηκε φυσιολογικό να τοποθετηθεί ένας επιχειρηματίας- εφοπλιστής στο υπουργείο ναυτιλίας. Επίσης θεωρήθηκε φυσιολογικό και γραφειοκρατικό θέμα το ότι αυτός είχε οφ σορ.

Είναι λέει νόμιμο να έχει κανείς οφ σορ εταιρείες, ε τότε γιατί παραιτήθηκε ρε παιδιά; Μήπως ισχύει αυτό που είπε ο μέγας Βουλγαράκης: » ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;» ή μήπως δεν είναι όλα τα νόμιμα και ηθικά; Μήπως το θέμα τελικά είναι γραφειοκρατικό;

2) Δεύτερη αλγεινή εντύπωση μου έκανε το ότι η παραίτηση του Ράπανου είχε γραφτεί σε μια κόλα Α4 της εθνικής τράπεζας:

Θα μου πεις βέβαια ότι πρόεδρος της εθνικής είναι και ήταν φυσιολογικό να απαντήσει με μια κόλλα χαρτί με το λογότυπο της εθνικής που υπήρχε γύρω του.

Είναι όμως δυνατός ο συμβολισμός αυτός αφού τόνιζε ότι ο Ράπανος είναι τραπεζίτης και ότι η εξουσία πλέον καθορίζεται όχι τόσο από τον λαό που δρα τυπικά μια φορά κάθε 4 χρόνια δίνοντας μια εν λευκώ εντολή, αλλά από την αγαστή σύμπραξη και συνεργασία κράτους και μεγάλου τραπεζικού κεφαλαίου (και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτό).

3) Διάβασα σήμερα ότι θα τοποθετηθούν τραπεζάκια για να σωθεί η πλατεία Ομονοίας όπως φαίνεται ότι σώθηκαν και άλλες πλατείες με τον ίδιο τρόπο.

Η πρώτη μου αντίδραση όταν το διάβασα αυτό ήταν «πώς δεν το είχαν σκεφτεί νωρίτερα».

Μετά όμως θυμήθηκα περιοχές τεράστιες και μεγάλες εκτάσεις όπου οι δρόμοι 2-3 μέτρων προχωράνε ανάμεσα σε δύο ψηλούς τοίχους πολυτελών ξενοδοχείων που σε οδηγούν στην θάλασσα. Όταν είσαι μέσα στα τεράστια ξενοδοχεία, βλέπεις ωραίες εγκαταστάσεις, πολυτελή εστιατόρια, μαγαζιά, πισίνες με γέφυρες κτλ και όταν είσαι από έξω βλέπεις μόνο ένα στενό δρομάκι με περίεργες στροφές χωρίς καμία ορατότητα στο γύρω τοπίο.

Θυμήθηκα παραλίες και ελεύθερους χώρους χωρίς παγκάκια όπου ή θα καθίσεις κάτω ή σε κάποια καφετέρια όπου ο καφές κοστίζει από 3 ευρώ και πάνω.

Και σκεφτόμουν μετά πιο ψύχραιμα τι κόσμος είναι αυτός που διαμορφώνεται, όπου σε αυτό τον κόσμο οι κατασκηνωτές σε παραλίες θεωρούνται αλήτες, όπου οι παραλίες θα είναι ιδιωτικές (πολλές είναι ήδη με άτυπο τρόπο), όπου για να κάτσεις κάπου θα πρέπει να πληρώσεις, όπου τα καθαρά και αμόλυντα τρόφιμα και λαχανικά θα είναι πανάκριβα και το νερό δυσεύρετο.

Οι ελεύθεροι χώροι όχι μόνο σε επίπεδο χωροταξικό αλλά σε επίπεδο συμβολικό, για να ζούμε ελεύθερα, όλο και μειώνονται. Το οξυγόνο μας τελειώνει.

Σύντομα σκέφτομαι πόσο δύσκολο θα είναι από εδώ και πέρα να πιούμε νερό, να νοικιάσουμε ένα σπίτι, να τραφούμε με καθαρά τρόφιμα, να έχουμε φως και θέρμανση. Τι είδους σκλαβιά είναι αυτή;

Ήδη το νερό το αγοράζουμε, το σπίτι είναι αμφίβολο (ΝΕΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΕΙ! ΠΗΔΗΞΕ ΑΠΟ ΤΟΝ 3ο ΜΟΛΙΣ ΠΗΓΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΞΩΣΗ), το ρεύμα σύντομα θα είναι όνειρο αν δεν έχεις εργασία (ή συχνά και όταν έχεις) και τα τρόφιμα είναι γεμάτα θανατηφόρα χημικά και ορμόνες.

Τι εφιάλτης είναι αυτός; Ή μήπως είναι η αρχή του εφιάλτη; Ήδη είδαμε στην Ιαπωνία πώς είναι δυνατόν να μολυνθεί η μισή Ιαπωνία μαζί με τις πηγές νερού στο Τόκιο και οι αρχές να σφυρίζουν αδιάφορα. Άνθρωποι θα πεθαίνουν τα επόμενα 40 χρόνια και όλα είναι φυσιολογικά γι’ αυτούς….

Η μόνη ελπίδα που υπάρχει είναι οι φάρμες σε αγροτικές τοποθεσίες και η αυτονομία σε νερό και βασικά διατροφικά είδη. Η ζωή στις πόλεις δεν είναι πλέον βιώσιμη και η εξουσία προσπαθεί να εξοντώσει τον αστικό πληθυσμό.

Posted in Εναλλακτικά, Κοινωνία, Ποιότητα ζωής | 3 Σχόλια »

Μάρσιν Γιακουμπόβσκι: Εγχειρίδιο εκκίνησης πολιτισμού !

Posted by greekrider στο Ιουνίου 25, 2012

«Έχω παράξει 5000 τούβλα σε μια μέρα με λάσπη που βρισκόταν κάτω από τα πόδια μου».

Οι συνέπειες είναι πολύ σημαντικές: Μια μεγαλύτερη κατανομή των μέσων παραγωγής.

Να ένα βιντεάκι 4 μόνο λεπτών που περιλαμβάνει πολλά από όσα έχω συζητήσει με πολλούς για μια αυτόνομη διαβίωση.

Η συνεργασία θα μας απελευθερώσει από την δικτατορία των εταιρειών, όσοι δεν ξέρουν γιατί μιλάω έχουν χάσει πολλά επεισόδια.

ΥΓ
Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια που μου έλεγαν ότι τα δίκτυα wiki είναι μόνο για τους προγραμματιστές….

Posted in Βίντεο, Εναλλακτικά, Καινοτομία, Κοινωνία, Οικονομία | Με ετικέτα: | 1 Comment »

Ομαδικότητα και αυτοθυσία: η κληρονομιά του Γιαννάκη

Posted by greekrider στο Ιουνίου 22, 2012

Νικος Γκάλης

Νικος Γκάλης (Photo credit: Wikipedia)

Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι και ο Γιαννάκης ήταν μεγάλος σκόρερ, και όταν μιλάμε για μεγάλο σκόρερ εννοούμε σκόρερ του επιπέδου των 30, 40 και 50 πόντων (που ήταν πιο συνηθισμένο τότε).

Και ο Γκάλης βέβαια ήταν μεγάλος σκόρερ, ίσως και μεγαλύτερος από τον Γιαννάκη.

Πιστεύω όμως ότι η συνολική προσφορά του Γιαννάκη στον αγώνα ήταν μεγαλύτερη από αυτή του Γκάλη. Και να σας πω το γιατί. Αν δείτε παλιά βίντεο με τον Γκάλη να ίπταται και να κάνει τα ζογκλερικά του πετυχαίνοντας απίθανα καλάθια, θα διαπιστώσετε ότι γύρω του έχει συνήθως από 1 έως και 3 αμαρκάριστους παίκτες. Οπότε θα πρέπει να μειώσετε κατά ένα ποσοστό τους πόντους του Γκάλη για να εξομαλυνθεί το ότι δεν έδινε εύκολα ασίστ αλλά προτιμούσε να παίρνει αυτός τις προσπάθειες ακόμη και όταν οι άλλοι ήταν μόνοι. Πρόκειται για καλάθια που θα έμπαιναν έτσι ή αλλιώς χωρίς τις ασυνήθιστα εντυπωσιακές μπασκετικές ικανότητες και προσποιήσεις του Γκάλη.

Στο τέλος της καριέρας του μάλιστα αποδείχτηκε πόσο καλός πλέι μέικερ ήταν.

Ο Γιαννάκης από την άλλη μεριά παρόλο που ήταν πρωτοκλασάτος σκόρερ, παραχώρησε αυτό το δικαίωμα στον Γκάλη (ενώ π.χ. ο Στίβ Γιατζόγλου προτίμησε να αποχωρήσει) και αυτό ήταν μεγάλη θυσία για τον ίδιο. Θυμίζω για παράδειγμα κάτι 60ρες που έβαζε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ή τα σκορ του μετά που αποχώρησε ο Γκάλης από την Εθνική, π.χ. με την Βραζίλία στο Παγκόσμιο του 1990 38 πόντους με την Αργεντινή στην ίδια διοργάνωση 36 πόντους κτλ.

Τυχερός που συνέπεσε μαζί με άλλους μεγάλους παίκτες (Χριστοδούλου, Φασούλα, Γκάλη) αλλά και άτυχος που ο ένας ήταν υπέρ του δέοντος ατομιστής. Αν ο Γκάλης δεν έπαιρνε τόσες προσπάθειες οι ομάδες που συμμετείχε θα πήγαιναν καλύτερα, έτσι πιστεύω τουλάχιστον εγώ και παρά το ότι τα έβαζε και μόνος του.

Ο Γιαννάκης αποδέχτηκε λοιπόν έναν άλλο ρόλο ο οποίος περιείχε λιγότερο σκοράρισμα από τις δυνατότητές του (12-18 πόντους) και εστίαση των προσπαθειών του σαν πλέι μέικερ-οργανωτής αλλά και στην καλή άμυνα. Ο Γιαννάκης έμεινε λοιπόν στην ιστορία για τις καλές του άμυνες, τα κλεψίματά του, τα επιθετικά φάουλ που έπαιρνε και σαν πλέι μέικερ. Ήταν δηλαδή κάτι σαν αυτό που είναι ο Διαμαντίδης σήμερα στην εποχή μας.

Συνεπώς, αν κατ’ αρχήν δεν υπήρχε ο Γιαννάκης δεν πιστεύω ότι την περίοδο 1987-1996 θα είχαμε τόσες διακρίσεις, είτε όταν έπαιζε μαζί με τον Γκάλη είτε μετά, γιατί μετά τον Γιαννάκη, τον Χριστοδούλου και τον Φασούλα υπήρχε ένα ψιλοχάος από εκεί και κάτω. Μετά, αν δεν αποδεχόταν τον δεύτερο ρόλο στο σκοράρισμα τότε και πάλι η κόντρα θα τα διέλυε όλα στις ομάδες όπου συμμετείχαν.

Πάνω λοιπόν στον αλτρουισμό του Γιαννάκη στηρίχτηκε το «δέσιμο» των ομάδων σε ένα συμπαγές σώμα που μας οδήγησε σε ένα χρυσό και ένα ασημένιο το 1987 και το 1989 αντίστοιχα αλλά και στον Άρη στην κορυφή της Ευρώπης τόσα χρόνια.

Παρόλα αυτά ο κόσμος θυμάται περισσότερο τον Γκάλη που και αυτός ήταν πολύ μεγάλος παίκτης αλλά χωρίς  πιστεύω τα πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα του αλτρουισμού και της ομαδικότητας που πρόσφερε ο Γιαννάκης. Αντίθετα ο ατομισμός του Γκάλη κάτι «έκλεβε» από τους άλλους και παρά τις όποιες ασίστ που τελικά έδινε.

Συνεπώς πιστεύω ότι την δόξα της περιόδου αυτής την μοιράζονται εξίσου Γκάλης με τον Γιαννάκη και αν έπρεπε να δώσω σε κάποιον προβάδισμα αυτός θα ήταν ο Γιαννάκης λόγω της ομαδικότητας, της αυτοθυσίας και του αλτρουισμού που έδειχνε όχι μόνο μέσα στο παιχνίδι αλλά και σε όλη την καριέρα του.

Ο Γκάλης συνεπώς δεν πιστεύω ότι είναι το βέλτιστο πρότυπο για έναν αθλητή μπάσκετ, μπορεί κανείς να τον θαυμάζει απεριόριστα για τις μοναδικές μπασκετικές του ικανότητες αλλά δεν μπορεί να τον θέσει ως πρότυπο για τα νέα παιδιά.

Αντίθετα, η νοοτροπία του Γιαννάκη είναι αυτή που λείπει σήμερα από την χρεοκοπημένη Ελλάδα, δηλαδή μας λείπει η προσφορά χωρίς το αντάλλαγμα, αυτή την προσφορά που μόνο ο χρόνος μπορεί να δικαιώσει και που δεν είναι τόσο εμφανής και η οποία προσφέρεται αφιλοκερδώς από κάποιους ήρωες, με αυτοθυσία, αλτρουισμό και αίσθηση καθήκοντος, για το καλό της χώρας είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε άλλοι παράγοντες είτε μπασκεμπολίστες.

Από ατομιστές και εγωιστές που βάζουν ή προσπαθούν να βάλουν από 40 πόντους ο κάθε ένας με την ομάδα τους να παίζει γι’ αυτούς, ακόμη και όταν δεν χρειαζόμαστε πόντους αλλά μια καλή άμυνα,  έχουμε πήξει. Από Γιαννάκηδες όμως οι οποίοι θα θυσιαστούν για να σωθεί η χώρα χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα,  είμαστε σε μεγάλη έλλειψη. Και γι’ αυτό συχνά συναντάμε το φαινόμενο να γίνεται μεγάλη φασαρία για μικρό αποτέλεσμα π.χ. οι ολυμπιακοί αγώνες όπου δώσαμε δις σε μίζες για να γίνουν κάποιοι μάγκες και λάβαμε ελάχιστη υπεραξία από το μπράντ νέιμ σαν χώρα διαχρονικά.

Απόδειξη αυτών που λέω είναι η εξέλιξη της εθνικής ομάδας που από το 2005 και μετά (με την καθοδήγηση του δράκου) κέρδισε τις μεγαλύτερες διακρίσεις στην ιστορία της. Γιατί τότε; Γιατί ο Γιαννάκης εμφύσησε σε αυτή την ομάδα τις αξίες που είχε και ως παίκτης. Και έτσι είδαμε ότι μια ομάδα με 3-4 ρολίστες τύπου Διαμαντίδη-Παπαλουκά κατάφεραν να κερδίσουν σε 3 χρόνια σχεδόν τα πάντα.  Χωρίς μεγάλο πρωταγωνιστή, χωρίς καμία ντίβα.

Αυτές οι αξίες του μπάσκετ είναι που λείπουν και από τον κόσμο ολόκληρο σήμερα που έχει στραφεί στον άκρατο ατομικισμό του μαν του μαν τύπου NBA, τα τεράστια ατομικά συμβόλαια, τον κενό εντυπωσιασμό και τον άκρατο ανταγωνισμό μέχρι θανάτου ή εκμηδενισμού του αντιπάλου, είτε αφορούν παίκτες είτε αφορούν διευθύνοντες συμβούλους σε πολυεθνικές εταιρείες, χωρίς ομαδικότητα, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς σχεδιασμό για το μέλλον (βλέπε Ομπράντοβιτς-ΠΑΟ), εμπιστευόμενοι μόνο την ατομική πρωτοβουλία και τον στείρο πρωταθλητισμό που συχνά αφήνει πίσω του συντρίμμια για γενιές ολόκληρες αν αυτός στηρίζεται σε τσέπες παραγόντων και όχι σε ψυχές ανθρώπων.

Λες και αν οι μέτοχοι της Deutsche Telekom (λέω τώρα ένα παράδειγμα) κερδίσουν περισσότερα φέτος, υποθηκεύοντας όμως το μέλλον της εταιρείας αύριο λόγω δανείων και μόχλευσης, είναι το βέλτιστο που έχουν να κάνουν…Είναι το καλύτερο μόνο για τους ίδιους που θα κερδίσουν μεγαλύτερα μπόνους, όχι όμως και για τους μετόχους αύριο αλλά και το κοινωνικό σύνολο σήμερα και αύριο.

Γι’ αυτό ο Γκάλης δεν είναι το καλύτερο μπασκετικό πρότυπο παρόλο που ήταν ο πρώτος σκόρερ και ίσως ο καλύτερος μπασκεμπολίστας.

Δείτε την Σιένα, ο Μακάελμπ δεν παίζεται αλλά η ομάδα του ουδέποτε πήρε ευρωπαϊκό τίτλο όπως και ο Άρης της δεκαετίας του 1980. Δείτε τον ατομικισμό της βεντέτας τα προηγούμενα χρόνια που έθεταν την ομάδα του ολυμπιακού σε δεύτερη μοίρα αφού ο άκρατος ανταγωνισμός διάβρωσε τα πάντα και ο Γιαννάκης δεν κατάφερε να περάσει τις αξίες του σε αυτή την ομάδα που επένδυε σε βεντέτες τύπου Κλέιζα που δεν σκάμπαζαν από τέτοια.

Και αυτό είναι που μας λείπει και σαν λαός την εποχή αυτή, η ομαδικότητα, η μείωση του ατομικού μας συμφέροντος υπέρ του συλλογικού και η αποδοχή της άλλης άποψης παρόλο καμιά φορά πιστεύουμε ότι η άλλη άποψη είναι λάθος ή όχι η καλύτερη. Μόνο όμως με την αποδοχή της θα μπορέσουμε να πάμε όλοι μαζί μπροστά.

Η ομαδικότητα λοιπόν είναι σημαντικότερη από την ατομική δεξιότητα του οποιουδήποτε μεμονωμένου αθλητή/ατόμου για την πρόοδο μιας ομάδας/κοινωνίας.

Αν ο κόσμος μας διέποντας από αυτές τις απλές αρχές όλα τα καλά θα ήταν πιθανά. Προς το παρόν όμως ακόμη όλα τα κακά είναι πιθανά λόγω ακριβώς των λάθος αξιών του οικονομισμού/ατομισμού/βραχυπρόθεσμου που έχουν επικρατήσει καθολικά.

Posted in Αθλητισμός, Κοινωνία, Μεταρρυθμίσεις | 2 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: