Greek Rider

Αυτόνομος σχολιασμός άνευ προκαταλήψεων

Ομαδικότητα και αυτοθυσία: η κληρονομιά του Γιαννάκη

Posted by greekrider στο Ιουνίου 22, 2012

Νικος Γκάλης

Νικος Γκάλης (Photo credit: Wikipedia)

Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι και ο Γιαννάκης ήταν μεγάλος σκόρερ, και όταν μιλάμε για μεγάλο σκόρερ εννοούμε σκόρερ του επιπέδου των 30, 40 και 50 πόντων (που ήταν πιο συνηθισμένο τότε).

Και ο Γκάλης βέβαια ήταν μεγάλος σκόρερ, ίσως και μεγαλύτερος από τον Γιαννάκη.

Πιστεύω όμως ότι η συνολική προσφορά του Γιαννάκη στον αγώνα ήταν μεγαλύτερη από αυτή του Γκάλη. Και να σας πω το γιατί. Αν δείτε παλιά βίντεο με τον Γκάλη να ίπταται και να κάνει τα ζογκλερικά του πετυχαίνοντας απίθανα καλάθια, θα διαπιστώσετε ότι γύρω του έχει συνήθως από 1 έως και 3 αμαρκάριστους παίκτες. Οπότε θα πρέπει να μειώσετε κατά ένα ποσοστό τους πόντους του Γκάλη για να εξομαλυνθεί το ότι δεν έδινε εύκολα ασίστ αλλά προτιμούσε να παίρνει αυτός τις προσπάθειες ακόμη και όταν οι άλλοι ήταν μόνοι. Πρόκειται για καλάθια που θα έμπαιναν έτσι ή αλλιώς χωρίς τις ασυνήθιστα εντυπωσιακές μπασκετικές ικανότητες και προσποιήσεις του Γκάλη.

Στο τέλος της καριέρας του μάλιστα αποδείχτηκε πόσο καλός πλέι μέικερ ήταν.

Ο Γιαννάκης από την άλλη μεριά παρόλο που ήταν πρωτοκλασάτος σκόρερ, παραχώρησε αυτό το δικαίωμα στον Γκάλη (ενώ π.χ. ο Στίβ Γιατζόγλου προτίμησε να αποχωρήσει) και αυτό ήταν μεγάλη θυσία για τον ίδιο. Θυμίζω για παράδειγμα κάτι 60ρες που έβαζε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ή τα σκορ του μετά που αποχώρησε ο Γκάλης από την Εθνική, π.χ. με την Βραζίλία στο Παγκόσμιο του 1990 38 πόντους με την Αργεντινή στην ίδια διοργάνωση 36 πόντους κτλ.

Τυχερός που συνέπεσε μαζί με άλλους μεγάλους παίκτες (Χριστοδούλου, Φασούλα, Γκάλη) αλλά και άτυχος που ο ένας ήταν υπέρ του δέοντος ατομιστής. Αν ο Γκάλης δεν έπαιρνε τόσες προσπάθειες οι ομάδες που συμμετείχε θα πήγαιναν καλύτερα, έτσι πιστεύω τουλάχιστον εγώ και παρά το ότι τα έβαζε και μόνος του.

Ο Γιαννάκης αποδέχτηκε λοιπόν έναν άλλο ρόλο ο οποίος περιείχε λιγότερο σκοράρισμα από τις δυνατότητές του (12-18 πόντους) και εστίαση των προσπαθειών του σαν πλέι μέικερ-οργανωτής αλλά και στην καλή άμυνα. Ο Γιαννάκης έμεινε λοιπόν στην ιστορία για τις καλές του άμυνες, τα κλεψίματά του, τα επιθετικά φάουλ που έπαιρνε και σαν πλέι μέικερ. Ήταν δηλαδή κάτι σαν αυτό που είναι ο Διαμαντίδης σήμερα στην εποχή μας.

Συνεπώς, αν κατ’ αρχήν δεν υπήρχε ο Γιαννάκης δεν πιστεύω ότι την περίοδο 1987-1996 θα είχαμε τόσες διακρίσεις, είτε όταν έπαιζε μαζί με τον Γκάλη είτε μετά, γιατί μετά τον Γιαννάκη, τον Χριστοδούλου και τον Φασούλα υπήρχε ένα ψιλοχάος από εκεί και κάτω. Μετά, αν δεν αποδεχόταν τον δεύτερο ρόλο στο σκοράρισμα τότε και πάλι η κόντρα θα τα διέλυε όλα στις ομάδες όπου συμμετείχαν.

Πάνω λοιπόν στον αλτρουισμό του Γιαννάκη στηρίχτηκε το «δέσιμο» των ομάδων σε ένα συμπαγές σώμα που μας οδήγησε σε ένα χρυσό και ένα ασημένιο το 1987 και το 1989 αντίστοιχα αλλά και στον Άρη στην κορυφή της Ευρώπης τόσα χρόνια.

Παρόλα αυτά ο κόσμος θυμάται περισσότερο τον Γκάλη που και αυτός ήταν πολύ μεγάλος παίκτης αλλά χωρίς  πιστεύω τα πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα του αλτρουισμού και της ομαδικότητας που πρόσφερε ο Γιαννάκης. Αντίθετα ο ατομισμός του Γκάλη κάτι «έκλεβε» από τους άλλους και παρά τις όποιες ασίστ που τελικά έδινε.

Συνεπώς πιστεύω ότι την δόξα της περιόδου αυτής την μοιράζονται εξίσου Γκάλης με τον Γιαννάκη και αν έπρεπε να δώσω σε κάποιον προβάδισμα αυτός θα ήταν ο Γιαννάκης λόγω της ομαδικότητας, της αυτοθυσίας και του αλτρουισμού που έδειχνε όχι μόνο μέσα στο παιχνίδι αλλά και σε όλη την καριέρα του.

Ο Γκάλης συνεπώς δεν πιστεύω ότι είναι το βέλτιστο πρότυπο για έναν αθλητή μπάσκετ, μπορεί κανείς να τον θαυμάζει απεριόριστα για τις μοναδικές μπασκετικές του ικανότητες αλλά δεν μπορεί να τον θέσει ως πρότυπο για τα νέα παιδιά.

Αντίθετα, η νοοτροπία του Γιαννάκη είναι αυτή που λείπει σήμερα από την χρεοκοπημένη Ελλάδα, δηλαδή μας λείπει η προσφορά χωρίς το αντάλλαγμα, αυτή την προσφορά που μόνο ο χρόνος μπορεί να δικαιώσει και που δεν είναι τόσο εμφανής και η οποία προσφέρεται αφιλοκερδώς από κάποιους ήρωες, με αυτοθυσία, αλτρουισμό και αίσθηση καθήκοντος, για το καλό της χώρας είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε άλλοι παράγοντες είτε μπασκεμπολίστες.

Από ατομιστές και εγωιστές που βάζουν ή προσπαθούν να βάλουν από 40 πόντους ο κάθε ένας με την ομάδα τους να παίζει γι’ αυτούς, ακόμη και όταν δεν χρειαζόμαστε πόντους αλλά μια καλή άμυνα,  έχουμε πήξει. Από Γιαννάκηδες όμως οι οποίοι θα θυσιαστούν για να σωθεί η χώρα χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα,  είμαστε σε μεγάλη έλλειψη. Και γι’ αυτό συχνά συναντάμε το φαινόμενο να γίνεται μεγάλη φασαρία για μικρό αποτέλεσμα π.χ. οι ολυμπιακοί αγώνες όπου δώσαμε δις σε μίζες για να γίνουν κάποιοι μάγκες και λάβαμε ελάχιστη υπεραξία από το μπράντ νέιμ σαν χώρα διαχρονικά.

Απόδειξη αυτών που λέω είναι η εξέλιξη της εθνικής ομάδας που από το 2005 και μετά (με την καθοδήγηση του δράκου) κέρδισε τις μεγαλύτερες διακρίσεις στην ιστορία της. Γιατί τότε; Γιατί ο Γιαννάκης εμφύσησε σε αυτή την ομάδα τις αξίες που είχε και ως παίκτης. Και έτσι είδαμε ότι μια ομάδα με 3-4 ρολίστες τύπου Διαμαντίδη-Παπαλουκά κατάφεραν να κερδίσουν σε 3 χρόνια σχεδόν τα πάντα.  Χωρίς μεγάλο πρωταγωνιστή, χωρίς καμία ντίβα.

Αυτές οι αξίες του μπάσκετ είναι που λείπουν και από τον κόσμο ολόκληρο σήμερα που έχει στραφεί στον άκρατο ατομικισμό του μαν του μαν τύπου NBA, τα τεράστια ατομικά συμβόλαια, τον κενό εντυπωσιασμό και τον άκρατο ανταγωνισμό μέχρι θανάτου ή εκμηδενισμού του αντιπάλου, είτε αφορούν παίκτες είτε αφορούν διευθύνοντες συμβούλους σε πολυεθνικές εταιρείες, χωρίς ομαδικότητα, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς σχεδιασμό για το μέλλον (βλέπε Ομπράντοβιτς-ΠΑΟ), εμπιστευόμενοι μόνο την ατομική πρωτοβουλία και τον στείρο πρωταθλητισμό που συχνά αφήνει πίσω του συντρίμμια για γενιές ολόκληρες αν αυτός στηρίζεται σε τσέπες παραγόντων και όχι σε ψυχές ανθρώπων.

Λες και αν οι μέτοχοι της Deutsche Telekom (λέω τώρα ένα παράδειγμα) κερδίσουν περισσότερα φέτος, υποθηκεύοντας όμως το μέλλον της εταιρείας αύριο λόγω δανείων και μόχλευσης, είναι το βέλτιστο που έχουν να κάνουν…Είναι το καλύτερο μόνο για τους ίδιους που θα κερδίσουν μεγαλύτερα μπόνους, όχι όμως και για τους μετόχους αύριο αλλά και το κοινωνικό σύνολο σήμερα και αύριο.

Γι’ αυτό ο Γκάλης δεν είναι το καλύτερο μπασκετικό πρότυπο παρόλο που ήταν ο πρώτος σκόρερ και ίσως ο καλύτερος μπασκεμπολίστας.

Δείτε την Σιένα, ο Μακάελμπ δεν παίζεται αλλά η ομάδα του ουδέποτε πήρε ευρωπαϊκό τίτλο όπως και ο Άρης της δεκαετίας του 1980. Δείτε τον ατομικισμό της βεντέτας τα προηγούμενα χρόνια που έθεταν την ομάδα του ολυμπιακού σε δεύτερη μοίρα αφού ο άκρατος ανταγωνισμός διάβρωσε τα πάντα και ο Γιαννάκης δεν κατάφερε να περάσει τις αξίες του σε αυτή την ομάδα που επένδυε σε βεντέτες τύπου Κλέιζα που δεν σκάμπαζαν από τέτοια.

Και αυτό είναι που μας λείπει και σαν λαός την εποχή αυτή, η ομαδικότητα, η μείωση του ατομικού μας συμφέροντος υπέρ του συλλογικού και η αποδοχή της άλλης άποψης παρόλο καμιά φορά πιστεύουμε ότι η άλλη άποψη είναι λάθος ή όχι η καλύτερη. Μόνο όμως με την αποδοχή της θα μπορέσουμε να πάμε όλοι μαζί μπροστά.

Η ομαδικότητα λοιπόν είναι σημαντικότερη από την ατομική δεξιότητα του οποιουδήποτε μεμονωμένου αθλητή/ατόμου για την πρόοδο μιας ομάδας/κοινωνίας.

Αν ο κόσμος μας διέποντας από αυτές τις απλές αρχές όλα τα καλά θα ήταν πιθανά. Προς το παρόν όμως ακόμη όλα τα κακά είναι πιθανά λόγω ακριβώς των λάθος αξιών του οικονομισμού/ατομισμού/βραχυπρόθεσμου που έχουν επικρατήσει καθολικά.

Advertisements

2 Σχόλια to “Ομαδικότητα και αυτοθυσία: η κληρονομιά του Γιαννάκη”

  1. osr said

    πολύ καλό κείμενο φίλε και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!

    Ο Γιαννάκης υπήρξε η μεγαλύτερη ψυχάρα και αυτό κατάφερε να το μεταδώσει όπως λες και στα νεώτερα παιδιά
    ομαδικότητα αλτρουισμός και προσφορά για το σύνολο!

    • willy said

      Συγνωμη φιλε μου , αλλα ο ιδιος ο Γιαννακης καταλαβε την αξια του Γκαλη και εκανε ‘πισω’. Για εμενα εκεινη την εποχη την διαφορα την εκαναν ο Γκαλης και ο Φασουλας . Και για να μην αδικησω τον Γιαννακη λιγοι θα εκαναν ‘πισω’ για καποιον εστω και(για λιγο) καλυτερο τους. Δυστηχως ειναι απο τα κακα της φυλης μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: